گفتگوی اختصاصی یورونیوز با مرجان ساتراپی درباره فیلم خورشت آلو با مرغ

مرجان ساتراپی، نویسنده و فیلمساز ایرانی است که اولین فیلمش به نام پرسپولیس با موفقیت جهانی همراه بود. فیلم پرسپولیس کارمشترک او با ونسان پارونو بر اساس کتاب مصور مرجان و روایتی شخصی از دوران کودکی و جوانی است. 
 
 فیلم دوم او به نام خورشت آلو و مرغ بر اساس کتابی به همین نام در در بخش مسابقه شصت و هشتمین جشنواره ونیز و در سی ششمین  جشنواره فیلم تورنتو شرکت کرد و روز 26 اکتبر در سینماهای فرانسه اکران عمومی شده است.
 
فیلم خورشت آلو با مرغ زندگی ناصر علی خان عموی مادر مرجان ساتراپی است. او موسیقیدان بزرگی است و علاقه زیادی به خورشت آلو با مرغ دارد. ناصر علی خان که دارای همسر و دو فرزند است عاشق دختر زیبارویی به نام ایران می شود . همسر او خشمگین از این عشق مرموز و شیفتگی او به سازش، ساز او را می شکند. ناصر علی خان که در رسیدن به عشق خود نیز ناموفق است هرگز نمی تواند جایگزینی برای سازش پیدا کند ودر انزوای روحی تصمیم به خودکشی می گیرد.
 
 دراین فیلم که کار مشترک کارگردانی با ونسان پارنو است، گلشیفته فراهانی، متیو آمارلیک، ایزابل روسولینی و چیارا ماستریانی شرکت دارند.
  
به بهانه اکران عمومی فیلم در فرانسه، یورونیوز در یک گفتگوی اختصاصی درباره فیلم با او به گفتگو نشسته است.
 یورونیوز:
فکر می کنید فیلم خورشت آلو با مرغ به اندازه پرسپولیس موفق باشد؟
 
مرجان ساتراپی :“این فیلم برای مسابقه در ونیز شرکت کرد و مردم خیلی خوب استقبال کردند. به فستولا تورنتو هم رفته. تا الان در هر فستیوالی که نشاان دادیم،  فیلم انتخاب شده و تا الان عکس العمل مردم نسبت به فیلم خیلی خوب بوده است. فقط آینده می تواند به ما نشان دهد که چطور خواهد شد. امیدوارم که خوب باشد. ولی به هر حال از همه مهمتر این است که آدم خودش رضایت داشته باشد از کاری که کرده ولی اینکه موفق خواهد بود یا نه، این را فقط آینده می تواند نشان دهد”. 
    
یورونیوز:شخصیت اصلی فیلم عموی بزرگ شما ناصر علی خان است. آیا این فیلم یک روایت شخصی است؟
  
مرجان ساتراپی :“تنها چیزی که واقیعت دارد راجع به این زندگی، این است که من مادرم عمویی داشت که واقعا تارزن خیلی خوبی بود. ولی هرداستانی که ما تعریف می کنیم در هر موقعی، همیشه برمی گردد به تجربیات شخصی ما، به چیزهایی که می دانیم، همیشه همینطور است. هیچوقت انسان راجع به چیزهایی که نمی داند نمی نویسد، بلکه همیشه یک جایی، یک دانشی، یک تجربه ای هست که در وجود خود آدم است.”
 
 یورونیوز: آیا این داستان عاشقانه از یک عشق غیر ممکن است ؟
 
مرجان ساتراپی :“ به هر حال همه داستان های عاشقانه برای اینکه بمانند باید غیر ممکن باشند. مثلا اگر لیلی و مجنون با هم ازدواج می کردند کسی راجع به انها چیزی نمی گفت. اینکه آدم بتواند از عشق بمیرد یا از ناراحتی، چیزی است که در عین اینکه خیلی بین المللی است ولی خیلی ایرانی است.  میدایند ما ایرانی ها همیشه احساساتمان خیلی زیاد است، از جمله خود من. وقتی ناراحتیم خیلی ناراحتیم و وقتی خوشحالیم خیلی خوشحالیم.
 
در عین حال این کاراکتر فرهنگی خودمان را که بگذاریم کنار، به هر حال داستان و تاریخ ایران هم باعث می شود که هیچ خانواده ای، هیچ آدمی در ایران زندگی نرمال نداشته باشد. در ایران هیچوقت کسی را نمی بینید که بگویند به دنیا آمد، مدرسه و دانشگاه رفت و عروسی کرد، بچه دار شد و بعدش هم مرد. همیشه یک فاجعه ای اتفاق می افتد، یک انقلاب، یک جنگ. این خصوصیت اخلاقی که ما داریم  باعث می شود که داستانهایی که در ایران اتفاق می افتند همگی شان جالب هستند.
 
همیشه کار من در زندگی ام این بوده که بخواهم پلی برقرار کنم بین مملکت خودم و خارج از مملکت خودم. برای اینکه بر خلاف آنچیزی که فکر می کنیم، مردم از لحاظ فرهنگی با هم متفاوت نیستند. مردم همه دنیا می خواهند خوب زندگی کنند، دوست دارند بچه هایشان را به سینما ببرند بستنی برایشان بخرند دوست دارند در صلح و آرامش زندگی کنند.
  
یورونیوز: چرا دهه 30 شمسی را برای زمینه تاریخی فیلم خود انتخاب کرده اید؟
  
مرجان ساتراپی:“ببینید، ما اولین مملکتی بودیم که نفت خودمان را ملی کردیم. رویایی وجود داشت درباره اینکه همه چیز امکان پذیر بود، دمکراسی امکان پذیر بود. نه تنها در ایران، بلکه در تمام منطقه. ولی متاسفانه به خاطر رویدادهای تاریخی که اتفاق افتاده که همه بهتر از من می دانند، امکان تحقق این رویا به طور کامل از دست رفت. و این داستان هم که پرسوناژ اصلی آن که نقش معشوق را بازی می کند، نامش ایران است به هر حال ارتباطی بین نام ایران و نام مملکت ایران وجود دارد “
 
“بعضی ها ممکن است این ارتباط بین ایران و مملکت ایران را برقرار بکنند و بعضی ها هم ممکن است اصلا برقرار نکنند. آنچیزی که برای من از همه مهمتر است این است که این داستانی است از ایران و برای من مهم است که آدم هایی که اینجا (در غرب) هستند و این فیلم را می بینند، به خودشان بگویند که این مملکتی که ما اینهمه در مورد آن پیش داوری داریم و این همه فکرهای مختلف می کنیم، در همین مملکت، پنجاه و اندی سال پیش، یک مردی به خاطر عشق یک زن مرد و این فکر می کنم از هر شعاری مهمتر است. یعنی ایران فقط ریش و روسری و بمب اتم نیست. در این مملکت آدم هایی هستند که عاشق می شوند و برای عشقشان هم می میرند و گفتن این چیزها به نظر من به اندازه گفتن چیزهای دیگر اهمیت دارد.”
 
یورونیوز: آیا موفقیت شما در غرب مربوط به عقاید شماست و یا ارزش های هنری کارتان؟ 
 
مرجان ساتراپی: “عقاید من همانی است که در کارم می رود و کارم پرتویی ار عقاید من است. امیدوار هستم در خارج از سوژه ای که من راجع به آن حرف می زنم به عنوان یک کیفیت هنری ، مردم احساس بکنند که این کارها یک کیفیت هنری هم دارد.”
  
کتاب ها و فیلم های مرجان ساتراپی در ایران اجازه انتشار ندارند. او در این باره ممنوعیت آثار هنری می گوید:
 
مرجان ساتراپی:” ممنوع کردن یک چیز، آن  را از بین نمی برد. این یک شناخت نادرست در باره طبیعت بشر است. اگر داستان آدم و حوا را هم نگاه بکنید خداوند به ادم و حوا می گوید هر کاری می توانید بکنید فقط این سیب را نخورید. اولین کاری که انها می کنن سیب را می خورند. هر چیزی را که ممنوع بکنید مردم دلشن می خواهد آن کار را انجام دهند.  ازاین بابت نگران ایرانی ها نیستم . برای اینکه آن موقعی هم که من ایران بودم ما به همه چیز دسترسی داشتیم، زیر میز ولی دسترسی داشتیم.”
   
فیلم خورش آلو و مرغ از روز 26 اکتبر برابر با چهار آبان  در فرانسه در اکران عمومی است.

Copyright © 2012 euronews